Databankenrecht

De databankenwet is een stuk wetgeving dat de – in Europa gebaseerde – producent van een databank uitsluitende rechten geeft voor het opvragen of hergebruiken van een substantieel deel van de inhoud van een databank, en het het herhaald en systematisch opvragen of hergebruiken delen van de inhoud van een databank.

“een verzameling van werken, gegevens of andere zelfstandige elementen die systematisch of methodisch geordend en afzonderlijk met elektronische middelen of anderszins toegankelijk zijn en waarvan de verkrijging, de controle of de presentatie van de inhoud in kwalitatief of kwantitatief opzicht getuigt van een substantiële investering;” - Artikel 1 databankenwet.

Dit recht krijgt de producent bij iedere substantiële investering – in tijd of geld – in de databank. Hierbij gaat het om de systematische of methodische ordening die beschermd is, dus niet de individuele informatie die in de databank voorkomt. Het recht geldt vervolgens 15 jaar.

Het databankenrecht wordt in de erfgoedsector vaak weggecontracteerd. Vooral op databanken die alleen metadata bevatten, kiezen veel erfgoedinstellingen ervoor om afstand te doen van dit recht, door een Creative Commons Zero toe te passen. Om bij Europeana aan te sluiten is dit bijvoorbeeld zelfs verplicht voor deelnemende instellingen.