Wat zijn de uitdagingen en risico's voor preserveringssystemen?

Maar even door Google vertaler gehaald:

De term 'behoud' is zo gedevalueerd dat hij zijn betekenis heeft verloren.

Omdat geen enkel digitaal bewaarsysteem echt turnkey is, kan digitale bewaring niet volledig worden uitbesteed.

Erfgoedorganisaties selecteren conserveringssystemen in het kader van marktconcurrentie.

De non-profit bewaringsplatforms lopen gevaar.

De groeiende afhankelijkheid van winstbejagende aanbieders brengt risico's met zich mee.

De diversiteit aan benaderingen om toegang op lange termijn tot digitale inhoud te garanderen, hoewel een sterk punt, kan een uitdaging vormen voor de noodzaak om hoge normen te handhaven.

Er vindt eigenlijk maar heel weinig activiteit op het gebied van digitale bewaring plaats.

Uiteindelijk investeren erfgoedorganisaties ernstig onder in digitale bewaring.

De laatste 2 punten, zo vraag ik mij af, nemen archivarissen en informatieprofessionals het werk wel serieus genoeg?

@andreplatvngrealisat

Ik denk dat je je dan vooral moet afvragen of de beslissers boven en de 'financiers' van de archivarissen en informatieprofessionals dat wel serieus genoeg nemen, André.

Als ik naar de schandalen bij de overheid van de laatste jaren kijk en naar de lobby's van de VNG ten aanzien van de WOO en de Archiefwet, dan denk ik dat ik het antwoord wel weet.

Ik onderschrijf de constateringen van Twan, maar verbind er een net iets andere conclusie aan.

Bij het West-Brabants Archief hebben we hetzelfde gehannes met leveranciers van zorgdragers: je eigen informatie uit systemen halen is om een of andere reden altijd 'maatwerk' en schijnt bij iedere afnemer weer opnieuw uitgevonden te moeten worden. Ook als het om precies hetzelfde systeem gaat en aan hetzelfde e-depot geleverd moet worden.

Als je aan een leverancier vraagt of het systeem een koppeling kan hebben met het e-depot, zal men dat in veel gevallen beamen. Bij doorvragen blijkt dan dat het systeem van de leverancier informatie uit het e-depot kan opnemen, maar dat andersom (van systeem naar e-depot) eigenlijk niet de bedoeling is.

Heel opvallend, zeker omdat tegenwoordig bij veel overheden wel degelijk de eis wordt gesteld dat de data weer uit het systeem te halen moet zijn. Onder invloed van de GIBIT (Gemeentelijke Inkoopvoorwaarden bij IT) wordt dat in vrijwel alle gevallen vertaald met het hebben van een exit-strategie. Maar dat is bedoeld voor de gevallen waarin men van systeem wisselt en de data wil migreren. Dat zijn dan eenmalige projecten waarbij maatwerk niet vreemd wordt gevonden. Zoiets geldt niet voor overbrenging naar een e-depot: dat zal in de nabije toekomst vermoedelijk een doorlopend proces zijn en dan zit je niet op 'maatwerk' te wachten, maar moet het een integraal onderdeel van het systeem zijn.

Het vervelende is dat deze afhankelijkheid van dit soort vakapplicaties niet zozeer gevoeld wordt door de vakafdelingen van een zorgdrager (die het systeem aanschaffen), alswel door de archiefdiensten en degenen bij de zorgdrager die het moeten voorbereiden voor overbrenging.

Ik concludeer dan ook dat het samenwerken van de archiefdiensten weliswaar nuttig en nodig, maar niet voldoende is. En daarin wijk ik af van Twan:

Digitale preservering van overheidsinformatie is in de praktijk slechts mogelijk als leveranciers van informatiesystemen aan overheden van rechtswege verplicht zijn om standaard een door de overheid zelf te gebruiken exportfunctie in het systeem te bouwen, waarmee de relevante gegevens, metagegevens en gedragingen in een door de overheid gewenste vorm, bestandsformaat en -type geëxporteerd kunnen worden, zo vaak als de overheid dit wil, wanneer de overheid dit wil en zonder bijkomende kosten.

Nou ja, het is het proberen waard, toch ;-)