Beste collega's van de KIA-groep particuliere archieven,
Het onderwerp particuliere archieven is nu super actueel. Gelukkig wordt er actie ondernomen door KVAN en anderen. Ook de motie in de tweede kamer is aangenomen. Maar hoe nu verder? Blijven we aanbieders van particuliere archieven van het kastje naar de muur sturen? Kunnen de bestaande instituten en koepelorganisaties zoals Atria, IISG, NIOD etc etc de toestroom wel aan?
De realiteit is dat bij de meeste archiefinstellingen het water ook tot de lippen staat op dit gebied. Qua menskracht en qua ruimte en vooral qua tijd..
Samenwerken en een overkoepelend acquisitiebeleid zou een mogelijke oplossing kunnen zijn. Naar ik begreep, waren er vroeger al afspraken over welk type particulierarchief bij welke instelling terecht kon. Zijn die afspraken nog actueel? Is het levensvatbaar om gezamenlijk weer te komen tot een (voorzichtige) verdeling van zwaartepunten? Of had dit grote nadelen en is het daardoor een stille dood gestorven?
Zou er ruimte zijn voor een Particuliere archiefbewaarplaats per provincie zoals voor familiearchieven?
Dat is zo op het eerste gezicht onbetaalbaar en onuitvoerbaar, maar misschien valt er met out-of-the-box denken toch iets te doen? Is innovatieve co-financiering mogelijk? Met meer inzet van vrijwilligers die onder toeziend oog van een professionele raad van toezicht toch archieven veiligstellen? Moeten we water bij de wijn doen wat betreft de wijze waarop we archief ontsluiten en beschrijven? Enz enz
Zo maar wat gedachten op de woensdagmiddag van een bezorgde collega.
Is het een idee om hier binnenkort gezamenlijk over te spreken in deze groep?
Hartelijke groet, Saskia Leupen